Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Η λειτουργία των σχολικών μονάδων του νομού μας αύριο Παρασκευή 27-1-2017

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Αύριο Παρασκευή, 27-1-2017, οι σχολικές μονάδες του Δήμου Καστοριάς θα ξεκινήσουν στις 09:15.
  • Οι σχολικές μονάδες του Δήμου Άργους και του Δήμου Νεστορίου θα ξεκινήσουν στις 08:10.

Συγχαρητήρια στις συναδέλφισσες του Νηπιαγωγείου της Κορησού

  • Θερμά συγχαρητήρια στις συναδέλφισσες του Νηπιαγωγείου Κορησού που επιλέχθηκαν να συμμετέχουν στο πιλοτικό πρόγραμμα για την περιγραφική αξιολόγηση των μαθητών.
  •  Τους αξίζουν πολλά μπράβο, γιατί βγαίνουν μπροστά να ανοίξουν νέους δρόμους στην αξιολόγηση των μαθητών. 
  • Οι αλλαγές στην εκπαίδευση γίνονται με πρωτοβουλίες και δράσεις και όχι με την εύκολη κριτική με την οποία καταδικάζουμε τους πάντες και τα πάντα και μένουμε απαθείς στις προκλήσεις για κάτι καλύτερο στην εκπαίδευση.
  • Τους εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία στο έργο τους.
Γαπκιάδης Γιώργος

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Η λειτουργία των σχολικών μονάδων του νομού μας αύριο Πέμπτη 26-1-2017

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Αύριο Πέμπτη, 26-1-2017, οι σχολικές μονάδες των Δήμων Καστοριάς και Νεστορίου θα ξεκινήσουν στις 09:15.
  • Οι σχολικές μονάδες του Δήμου Άργους θα ξεκινήσουν στις 08:10.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Τι ώρα θα ξεκινήσουν τα Σχολεία αύριο Τετάρτη 25-1-2017

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Αύριο, Τετάρτη 25-1-2017, στους Δήμους Καστοριάς και Νεστορίου τα Σχολεία θα ξεκινήσουν στις 09:15.
  • Τα Σχολεία του Δήμου Άργους θα ξεκινήσουν στις 09:00.(!!!)
 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Πώς θα λειτουργήσουν αύριο Τρίτη οι σχολικές μονάδες του νομού μας

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Όλες οι σχολικές μονάδες που ανήκουν στους Δήμους Καστοριάς και Νεστορίου θα ξεκινήσουν αύριο στις 09:15.
  • Οι σχολικές μονάδες του Δήμου Άργους θα ξεκινήσουν στις 08:10.
 Υ.Γ. Θερμή παράκληση και προς τους τρεις Δημάρχους: αν αλλάξει κάτι -λόγω χιονόπτωσης- στη λειτουργία των Σχολείων να βγει ανακοίνωση νωρίς το πρωί για να προλάβουν να τη διαβάσουν οι συνάδελφοι που έρχονται από τη Φλώρινα. Έτσι και αλλιώς κινδυνεύουν καθημερινά αλλά αν γίνεται ας αποφύγουν την ταλαιπωρία.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Τι ώρα θα ξεκινήσουν αύριο τα Σχολεία των τριών Δήμων του νομού μας

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
Αύριο, Δευτέρα 23-1-2017, οι σχολικές μονάδες του νομού μας θα ξεκινήσουν:
  • Τα Σχολεία των Δήμων Καστοριάς και Άργους στις 09:15.
  • Τα Σχολεία του Δήμου Νεστορίου στις 08:10
Υ.Γ. Μήπως είναι δυνατό να βγει μια απόφαση για όλη την εβδομάδα και να σταματήσει αυτή η καθημερινή αλλαγή προθέσεων και θέσεων η οποία κοντεύει να γίνει γραφική; Ο καιρός πάνω κάτω ξέρουμε πώς θα είναι, οπότε ας ξεκινάμε όλη την εβδομάδα στις 09:15 και αν υπάρξει κάτι έκτακτο τότε να βγει ανακοίνωση.
Γαπκιάδης Γιώργος

Κανονικά θα λειτουργήσουν αύριο Δευτέρα οι σχολικές μονάδες του Δήμου Καστοριάς

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
Με αυτά που είμαι σε θέση να γνωρίζω, δε θα βγει για αύριο Δευτέρα, 23-1-2017, καμία ανακοίνωση για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων του Δήμου Καστοριάς.
Αυτό σημαίνει ότι η κάθε σχολική μονάδα -ανάλογα με τη βαθμίδα της- θα λειτουργήσει αύριο κανονικά και όχι στις 09:15.
Γαπκιάδης Γιώργος

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Τι θα γίνει αύριο με τα Σχολεία του νομού μας

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Αύριο, Παρασκευή 20-1-2017, τα Σχολεία των Δήμων Άργους και Νεστορίου θα παραμείνουν κλειστά.
  • Τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς θα λειτουργήσουν -εκτός και αν επιδεινωθεί ο καιρός το βράδυ και βγει νέα ανακοίνωση- με ώρα έναρξης τις 09:15.
Γαπκιάδης Γιώργος

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Κλειστά και τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
Κλειστά θα είναι αύριο Πέμπτη, 19-1-2017, και τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς.
Έτσι, όλα τα Σχολεία του νομού θα είναι αύριο κλειστά.
Γαπκιάδης Γιώργος

Η λειτουργία των Σχολείων του νομού μας αύριο Πέμπτη 19-1-2017

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Όλα τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς θα ξεκινήσουν αύριο στις 09:15 το πρωί (εκτός αν βγει κάτι νεότερο).
  • Όλα τα Σχολεία των Δήμων Άργους και Νεστορίου θα είναι κλειστά.
Γαπκιάδης Γιώργος

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΔΗΜΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ: ΣΤΙΣ 9:15 ΑΥΡΙΟ ΤΕΤΑΡΤΗ 18-1-2017 ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Οι σχολικές μονάδες όλων των βαθμίδων του Δήμου Καστοριάς, αύριο Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, θα ξεκινήσουν τη λειτουργία τους στις 09:15 π.μ..
Σε περίπτωση που παρατηρηθεί επιδείνωση των καιρικών συνθηκών, θα εκδοθεί νέα ανακοίνωση με δελτίο τύπου.

Δημήτρης Μπράτης: Σχέδιο για υπαγωγή της εκπαίδευσης στους δήμους;

Στα σχολεία θα μεταφερθούν τα ΚΔΑΠ (Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης), δήλωσε η Θεανώ Φωτίου απαντώντας σε σχετική ερώτηση στη βουλή.
Ήδη, είπε, είμαστε σε συνεργασία με την ΚΕΔΕ για να γίνει η μεταφορά. Τα παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο ως τις τέσσερις και μετά θα μένουν ως τις 8 στα ΚΔΑΠ.
Μετά τον Βερναρδάκη που εξήγγειλε-ως αναρμόδιος υπουργός- προκήρυξη μόνιμων προσλήψεων εκπαιδευτικών για την περασμένη βδομάδα -κάτι που φυσικά δεν έγινε κι ούτε πρόκειται να γίνει στο εγγύς μέλλον-έρχεται μια άλλη υπουργός να μιλήσει για τα σχολεία και για τη χρήση των χώρων τους, ως αναρμόδια κι αυτή υπουργός.
Αλήθεια ο κ.Γαβρόγλου-ο οποίος έδωσε σκληρή απάντηση στην ΚΕΔΕ για το θέμα της υπαγωγής της εκπαίδευσης στους Δήμους και ορθά-γνωρίζει τις δηλώσεις της κ.Φωτίου και ποια είναι η θέση του;
Ένα είναι βέβαιο. Αν κάτι τέτοιο συμβεί θα είναι το πρώτο βήμα υλοποίησης του σχεδίου για υπαγωγή της εκπαίδευσης στους Δήμους.
Δημήτρης Μπράτης

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Κλειστά αύριο Τρίτη όλα τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
  • Όλα τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς αύριο, Τρίτη 17-1-2017, θα είναι κλειστά λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούν.
  • Τα Σχολεία του Δήμου Άργους και του Δήμου Νεστορίου είναι -προς το παρόν- να ξεκινήσουν μία ώρα αργότερα.
Γαπκιάδης Γιώργος

Εν αναμονή της απόφασης για το αν θα λειτουργήσουν τα Σχολεία αύριο

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
επειδή σήμερα ο κάθε πικραμένος έβγαλε το κόμπλεξ του προς τους εκπαιδευτικούς -λες και αυτοί ανοίγουν ή κλείνουν τα Σχολεία-, θέλω να πιστεύω ότι θα πρυτανεύσει η λογική και τα Σχολεία όλου του νομού θα παραμείνουν κλειστά.
 Η ασφάλεια των παιδιών, των γονέων και των εκπαιδευτικών νομίζω ότι προέχει από οποιαδήποτε μικροπολιτική σκοπιμότητα.
Γαπκιάδης Γιώργος

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Κλειστά αύριο Δευτέρα όλα τα Σχολεία του Δήμου Καστοριάς

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
Όλα τα Σχολεία -όλων των βαθμίδων- του Δήμου Καστοριάς αύριο, Δευτέρα 16-1-2017,  θα είναι κλειστά λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Τι θα γίνει αύριο με τη λειτουργία των Σχολείων

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
η τελευταία ενημέρωση που έχω από εκπρόσωπο του Δήμου Καστοριάς είναι ότι τα Σχολεία θα λειτουργήσουν αύριο το πρωί κανονικά. Αν όμως το πρωί ο καιρός έχει αλλάξει, θα επανεκτιμηθεί η κατάσταση και θα υπάρξει ανακοίνωση από τον Δήμο.
Προσωπικά πιστεύω ότι το μεγάλο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι που έρχονται από τη Φλώρινα, οι οποίοι θα χρειαστεί να ξεκινήσουν το πρωί χωρίς να γνωρίζουν αν τελικά λειτουργήσουν τα Σχολεία. Γι΄αυτό οποιαδήποτε ανακοίνωση από πλευράς Δήμων -και των τριών- θα πρέπει να βγει όσο το δυνατόν πιο νωρίς.
Γαπκιάδης Γιώργος

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Πέμπτη και Παρασκευή (12 και 13 Ιανουαρίου) όλα τα Σχολεία του νομού μας θα είναι κλειστά

Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι,
Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου και την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου όλα τα Σχολεία -όλων των βαθμίδων- του νομού μας θα παραμείνουν κλειστά λόγω των καιρικών συνθηκών που επικρατούν. Από Δευτέρα βλέπουμε...
Γαπκιάδης Γιώργος

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΕΝΝΙΑ



«ΧΟΝΤΡΕ, ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ποτέ δεν μπορεί να ησυχάσει;»
«Ε;»
«Αυτό σκέφτομαι μερικές φορές. Η σχέση μου με την Γκαμπριέλα πάει πολύ καλά, καλύτερα από παλιά. Όμως, δεν είναι όπως θα ήθελα. Ξέρω κι εγώ; Λείπει πάθος, φλόγα, ή ίσως διασκέδαση. Στο πανεπιστήμιο μου συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Πάω στα μαθήματα, μαθαίνω, γράφω εξετάσεις και περνάω. Κάτι μένει ανολοκλήρωτο όμως. Δεν νιώθω ικανοποιημένος, δεν αισθάνομαι μια καθημερινή απόλαυση ότι σπουδάζω αυτό που επιθυμώ. Το ίδιο και με τη δουλειά μου. Είναι καλή, με πληρώνουν αρκετά, αλλα δεν είναι αυτό που θα ήθελα να κερδίζω εγώ.»
«Και σ΄όλα το ίδιο;»
«Έτσι νομίζω. Ποτέ δεν ησυχάζω να πω: «Εντάξει, τώρα όλα είναι καλά». Το ίδιο παθαίνω με τον αδερφό μου, με τους φίλους, με τα χρήματα, με τη φυσική μου κατάσταση… Με όσα, τελικά, μ΄ενδιαφέρουν.»
«Πριν από μερικές εβδομάδες, όταν είχες αγχωθεί με την κατάσταση στο σπίτι σου, δεν το ένιωθες αυτό;»
«Ναι, υποθέτω. Όμως, με απασχολούσαν άλλα πράγματα, σοβαρότερα, που τα κάλυπταν αυτά. Τα σημερινά είναι κατά κάποιον τρόπο, «μια πολυτέλεια», που θα έδινε πληρότητα σε όλα τα άλλα.»
«Δηλαδή, η ανησυχία σου αυτή εμφανίζεται όταν εξαφανίζονται τα μεγάλα προβλήματα.»
«Ναι.»
«Δηλαδή το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν έχεις πρόβλημα.»
«Τι;»
«Δηλαδή, όταν όλα βελτιώνονται.»
«Ε… ναι.»
«πες μου κάτι, Ντεμιάν. Τι νιώθεις όταν παραδέχεσαι ότι το πρόβλημά σου αρχίζει όταν όλα πηγαίνουν καλύτερα;»
«Νιώθω βλάκας.»
«Η αλήθεια να λέγεται, Ντεμιάν» είπε ο Χοντρός. «Πάει καιρός που δεν σου έχω πει παραμύθι με βασιλιά, έτσι δεν είναι;»
«Πράγματι.»
«Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας βασιλιάς, ας πούμε «κλασικός».»
«Τι είναι ο «κλασικός βασιλιάς», δηλαδή;»
«Ο κλασικός βασιλιάς του παραμυθιού είναι ένας βασιλιάς ισχυρός, που έχει μεγάλη περιουσία, ένα υπέροχο παλάτι, εκλεκτές λιχουδιές στο τραπέζι του, ωραίες συζύγους και μπορεί ν΄αποκτήσει ό,τι θέλει. Και παρ΄ όλα αυτά δεν είναι ευτυχισμένος.»
«Α…»
«Κι όσο πιο κλασικό είναι το παραμύθι τόσο πιο δυστυχισμένος είναι ο βασιλιάς.»
«Κι αυτός ο βασιλιάς πόσο κλασικός ήταν;»
«Πολύ κλασικός.»
«Βρε τον κακομοίρη!»

Ζούσε μια φορά κι έναν καιρό ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος, που είχε έναν υπηρέτη που ήταν πανευτυχής, όπως κάθε υπηρέτης θλιμμένου βασιλιά.
Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά και του έφερνε το πρόγευμά του τραγουδώντας χαρούμενα τραγουδάκια των γελωτοποιών.
Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο χαμόγελο κι όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.
Μια μέρα, ο βασιλιάς τον φώναξε.
«Ποιο είναι το μυστικό σου;» του είπε.
«Ποιο μυστικό μεγαλειότατε;»
«Ποιο είναι το μυστικό της χαράς σου;»
«Δεν υπάρχει κανένα μυστικό, μεγαλειότατε.»
«Μη μου λες ψέματα. Έχω κόψει κεφάλια για μικρότερες προσβολές από ένα ψέμα.»
«Δεν σας λέω ψέματα, μεγαλειότατε. Δεν κρύβω κανένα μυστικό.»
«Και γιατί είσαι συνέχεια κεφάτος και ευτυχισμένος; Ε; Γιατί;»
«Μα δεν έχω κανένα λόγο να είμαι θλιμμένος. Η μεγαλειότητά σας με τιμά που με έχει στην υπηρεσία της. Έχω γυναίκα και παιδιά και ζούμε στο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε ρούχα και τροφή και, επιπλέον, η μεγαλειότητά σας μας χαρίζει κάθε τόσο και λίγα χρήματα για να ικανοποιούμε κανένα καπρίτσιο. Πώς να μην είμαι ευτυχισμένος;»
«Αν δεν μου πεις τώρα αμέσως το μυστικό σου, θα διατάξω να σε αποκεφαλίσουν» είπε ο βασιλιάς. «Κανένας δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνο με αυτά που μου είπες.»
«Μα βασιλιά μου, δεν υπάρχει κανένα μυστικό. Πολύ θα ήθελα να σας ικανοποιήσω, όμως, δεν έχω τίποτα κρυφό.»
«Φύγε, φύγε από μπροστά μου προτού φωνάξω τον δήμιο!»
Ο υπηρέτης χαμογέλασε, έκανε μια υπόκλιση και βγήκε από τη σάλα.
Ο βασιλιάς πήγαινε να τρελαθεί. Δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί αυτός, ο βαλές του, ήταν τόσο ευτυχισμένος ζώντας με δανεικά, μεταχειρισμένα και παλιά ρούχα και τρώγοντας τα περισσεύματα των αυλικών.
Όταν ηρέμησε, φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του και του περιέγραψε τη συζήτηση που είχε κάνει το ίδιο πρωί.
«Γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι ευτυχισμένος;»
«Α, μεγαλειότατε, επειδή βρίσκεται έξω από τον κύκλο.»
«Έξω από τον κύκλο;»
«Ναι.»
«Γι΄αυτό είναι ευτυχισμένος;»
«Όχι, μεγαλειότατε. Έτσι δεν είναι δυστυχισμένος.»
«Δεν καταλαβαίνω. Αν είσαι στον κύκλο είσαι δυστυχής;»
«Ακριβώς.»
«Κι αυτός δεν είναι.»
«Ναι.»
«Και πώς βγήκε;»
«Δεν μπήκε ποτέ.»
«Τι κύκλος είναι αυτός;»
«Ο κύκλος του ενενήντα εννιά.»
«Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τίποτα.»
«Βασιλιά μου, θα καταλάβεις μόνο αν μ΄αφήσεις να σου το δείξω στην πράξη.»
«Πώς δηλαδή;»
«Αν μ΄αφήσεις να βάλω τον βαλέ σου στον κύκλο.»
«Ναι, ας τον αναγκάσουμε να μπει.»
«Δε χρειάζεται βασιλιά μου. Αν βρει την ευκαιρία θα μπει μόνος του.»
«Μα δεν θα αντιληφθεί ότι έτσι θα γίνει δυστυχισμένος άνθρωπος;»
«Θα το αντιληφθεί.»
«Ε, τότε, δεν πρόκειται να μπει.»
«Δεν θα μπορέσει να το αποφύγει.»
«Μου λες ότι θα καταλάβει πως αν μπει στον κύκλο θα δυστυχήσει και παρ΄όλα αυτά θα μπει και δεν θα μπορεί μετά να βγει;»
«Έτσι είναι, μεγαλειότατε. Θέλεις να χάσεις έναν εξαίρετο υπηρέτη για να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο κύκλος;»
«Ναι.»
«Εντάξει τότε. Σήμερα το βράδυ θα περάσω να σε πάρω. Να ετοιμάσεις ένα σακί με ενενήντα εννιά χρυσά φλουριά. Ούτε περισσότερα ούτε λιγότερα.»
«Και τι άλλο; Να πάρω και τους φρουρούς μου;»
«Μόνο το σακί με τα χρήματα. Θα τα πούμε το βράδυ μεγαλειότατε.»
«Σύμφωνοι.»
Πράγματι, τη νύχτα ο σοφός πέρασε να πάρει το βασιλιά. Πήγαν μαζί κρυφά στην αυλή του παλατιού και κρύφτηκαν πίσω από το σπίτι του υπηρέτη. Εκεί περίμεναν να ξημερώσει.
Μέσα στο σπίτι άναψε το πρώτο κερί. Ο σοφός έδεσε στο σακί με τα φλουριά ένα μήνυμα που έλεγε:
Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ
ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ
ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ.
Έδεσε το σακί στην πόρτα του υπηρέτη, χτύπησε και ξανακρύφτηκε.
Όταν βγήκε ο υπηρέτης, ο σοφός και ο βασιλιάς παρακολουθούσαν πίσω από τους θάμνους.
Άνοιξε το σακί, διάβασε το μήνυμα, άκουσε το μεταλλικό  θόρυβο του χρήματος και αναρρίγησε. Έσφιξε το θησαυρό στο στήθος του, κοίταξε ολόγυρα μήπως τον παρακολουθεί κανένας και μπήκε πάλι στο σπίτι.
Ακούστηκε η κλειδαριά, και ο βασιλιάς με το σοφό πλησίασαν στο παράθυρο να κατασκοπεύσουν τις κινήσεις του βαλέ.
Είχε ρίξει στο πάτωμα ό,τι βρισκόταν επάνω στο τραπέζι, εκτός από ένα κερί. Καθόταν στην καρέκλα και άδειαζε το περιεχόμενο του σάκου. Τα μάτια του δεν  πίστευαν αυτό που έβλεπαν.
Ήταν ένα βουνό από χρυσά φλουριά!
Αυτός, που ποτέ στη ζωή του δεν είχε πιάσει ούτε ένα, τώρα είχε ένα ολάκερο βουνό!
Ο υπηρέτης τα χάιδευε και τα έκανε στοίβες. Τα κοίταζε και χάζευε πώς έλαμπαν στο φως του κεριού. Τα συγκέντρωνε και τα σκορπούσε, τα έκανε σωρούς.
Παίζοντας, άρχισε να τα τοποθετεί σε στοίβες των δέκα. Μια δεκάδα, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι… Στο μεταξύ πρόσθετε, είκοσι, τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα, εβδομήντα… ώσπου έκανε την τελευταία στοίβα και …ήταν μόνο εννιά φλουριά!
Στην αρχή έψαξε με το βλέμμα στο τραπέζι, αναζητώντας ένα ακόμα νόμισμα. Ύστερα κοίταξε στο πάτωμα και μέσα στο σακί.
«Δεν είναι δυνατόν» σκέφτηκε. Έστησε την τελευταία στοίβα με φλουριά δίπλα στις υπόλοιπες και είδε πως ήταν πιο χαμηλή.
«Με λήστεψαν!» φώναξε. «Κερατάδες! Μ΄έκλεψαν!»
Έψαξε ξανά επάνω στο τραπέζι, από κάτω, στο σακί, στα ρούχα του, στις τσέπες του, κάτω από τα έπιπλα… Μα δεν βρήκε αυτό που γύρευε.
Επάνω στο τραπέζι, σαν να τον περιγελούσε, στεκόταν μια στήλη με αστραφτερά χρυσά φλουριά και του υπενθύμιζε πως ήταν ενενήντα εννιά. Μόνο ενενήντα εννιά.
«Ενενήντα εννιά φλουριά. Είναι πολλά λεφτά» συλλογίστηκε. «Μου λείπει όμως ένα. Ενενήντα εννιά δεν είναι στρογγυλός αριθμός. Το εκατό είναι, αλλά όχι το ενενήντα εννιά.»
Ο βασιλιάς και ο σύμβουλός του κοίταζαν από το παράθυρο. Το πρόσωπο του υπηρέτη δεν ήταν πια το ίδιο. Ήταν σκυθρωπός, τα χαρακτηριστικά του τεταμένα. Τα μάτια είχαν γίνει μικρά και μισόκλειστα, το στόμα του είχε στραβώσει σ΄ένα φοβερό μορφασμό κι έδειχνε τα δόντια του.
Ο υπηρέτης φύλαξε τα φλουριά στο σακί και, κοιτάζοντας ολόγυρα μήπως τον βλέπει κανένας, το έκρυψε ανάμεσα στα καυσόξυλα. Ύστερα, πήρε χαρτί και καλαμάρι και κάθισε να κάνει λογαριασμούς.
Πόσο καιρό έπρεπε να κάνει οικονομίες για να αποκτήσει το εκατοστό φλουρί;
Ο υπηρέτης μιλούσε μόνος του, μεγαλόφωνα.
Ήταν πρόθυμος να δουλέψει σκληρά για να το αποκτήσει. Ύστερα, δεν θα είχε πια ανάγκη να δουλεύει.
Με εκατό χρυσά φλουριά είσαι πλούσιος.
Με εκατό χρυσά φλουριά ζεις άνετα, χωρίς σκοτούρες.
Τελείωσε τους λογαριασμούς του. Αν δούλευε σκληρά κι έβαζε στην μπάντα το μηνιάτικό του και ό,τι  έξτρα χρήματα έπαιρνε, σε έντεκα με δώδεκα χρόνια θα μπορούσε να αγοράσει ένα χρυσό φλουρί.
«Δώδεκα χρόνια είναι πάρα πολλά», σκέφτηκε.
Θα μπορούσε να πει στη γυναίκα του να ψάξει κι εκείνη για δουλειά στο χωριό για ένα διάστημα. Επιπλέον, εκείνος τελείωνε τη δουλειά στο παλάτι στις πέντε το απόγευμα, άρα, μπορούσε να δουλέψει ύστερα ως αργά το βράδυ και να βγάλει κάποια χρήματα.
Ήταν πάρα πολύς καιρός!
Ίσως να μπορούσε να πουλήσει στο χωριό το φαγητό που περίσσευε και να κερδίσει κάτι. Πράγματι, όσο λιγότερο έτρωγαν τόσο περισσότερο θα πουλούσαν.
Να πουλήσουν, να πουλήσουν…
Έκανε ζέστη. Τι τα ήθελαν τόσα χειμωνιάτικα ρούχα; Τι το ήθελαν το δεύτερο ζευγάρι παπούτσια;
Θα έκαναν θυσίες. Όμως, ύστερα από τέσσερα χρόνια θα αποκτούσε το εκατοστό φλουρί.
Ο βασιλιάς και ο σοφός γύρισαν στο παλάτι.
Ο υπηρέτης είχε μπει στον κύκλο του ενενήντα εννιά.

Τους μήνες που ακολούθησαν, ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδιά που είχε αποφασίσει εκείνη τη νύχτα. Ένα πρωινό ο βαλές μπήκε στην κρεβατοκάμαρα του βασιλιά χτυπώντας την πόρτα, γκρινιάζοντας, πολύ κακόκεφος.
«Μα τι έπαθες;»
«Τίποτα δεν έπαθα.»
«Δεν πάει πολύς καιρός που όλο γελούσες και τραγουδούσες.»
«Κάνω τη δουλειά μου; Την κάνω. Τι άλλο θέλει η μεγαλειότητά σας; Να κάνω μήπως τον γελωτοποιό και τον τραγουδιστή;»
Σε λίγο καιρό, ο βασιλιάς έδιωξε τον υπηρέτη. Δεν είναι ευχάριστο να σε υπηρετεί κάποιος που είναι συνεχώς κακόκεφος.
«Και σήμερα, τώρα που μιλούσαμε, θυμήθηκα το παραμύθι του βασιλιά και του υπηρέτη του.
Εσύ, εγώ και όλοι μας έχουμε εκπαιδευτεί σ΄αυτήν την ηλίθια ιδεολογία. Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι, και μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις.
Γι αυτό, μάθαμε ότι η ευτυχία θα έρθει όταν θα ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει…
Κι επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ τη ζωή…

Τι θα συνέβαινε όμως
αν η φώτιση ερχόταν στις ζωές μας
και αντιλαμβανόμασταν έτσι ξαφνικά,
ότι τα ενενήντα εννιά φλουριά μας
είναι το εκατό τοις εκατό του θησαυρού.
Ότι δεν μας λείπει τίποτα,
κανένας δεν μας έκλεψε τίποτα,
το εκατό δεν είναι καθόλου
πιο στρογγυλός αριθμός από το ενενήντα εννιά.
Αυτό είναι μόνο πια παγίδα,
ένα καρότο που έβαλαν μπροστά μας,
για να είμαστε βλάκες,
για να σέρνουμε το κάρο,
κουρασμένοι και κακόκεφοι,
δυστυχείς και συμβιβασμένοι.
Μια παγίδα για να μη σταματήσουμε ποτέ να σπρώχνουμε
και για να μείνουν όλα ως έχουν.
Αιωνίως τα ίδια!
Πόσα πράγματα θα άλλαζαν
αν μπορούσαμε να απολαύσουμε
τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι.
«Προσοχή όμως, Ντεμιάν. Το να παραδεχτείς ότι το ενενήντα εννιά είναι ο θησαυρός, δεν σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλείψεις τους στόχους σου. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμβιβάζεσαι με οτιδήποτε. Γιατί, άλλο το να παραδέχεσαι και άλλο το να συμβιβάζεσαι. Όμως, αυτό είναι σε άλλο παραμύθι.»

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ο ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

"ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ" του είπα. "Δεν μπορώ!"
"Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός.
"Ναι. Πολύ θα το ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω όμως, ότι δεν μπορώ."
Ο Χοντρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
"Να σου πω μια ιστορία..."
Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται.
Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου του και της δύναμής του...
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ένα μκρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαζε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν  αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα-, ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ανακαλύψει την απάντηση.
Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα το νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχει σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ΄όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και τη επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου, μια μέρα, μια φριχτή ημέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...
"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν ήμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω".
Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι΄αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
Όταν, μερικές φορές νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε;
Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.
Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:
"Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς είναι προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή!